Wiersz+piosenka

Jestem taka na twarzy przez wieczność jak w środku na moment. 

Lustro kreśli emocjonalne karykatury. 

Odbija mnie dość brutalnie, więc się przed nim nie uzewnętrzniam. 

Dopóki stoję po swojej stronie, wie o mnie niewiele więcej niż inni.

Jestem ulepiona z ciała, które tworzy pałace dla bezpańskich przekonań. 

One są jedynie chwilą, a raz zbudowany obiekt stoi dziesiątki dni, miesięcy i lat.

Zakwaterowałam mnóstwo osobowości bezpałacowych. 

I jak do tej pory – żadna z budowli nie stoi pusta. 

Tylko ja, wciąż nie wiem gdzie mieszkam.

Chwilami pomieszkuję w odbiciu lustra, w lustrze rzeki i w niedorzecznych spojrzeniach. Czuję, że rozbijam namiot w locie pomiędzy i zasypiam. 

Żyję w sposób namacalny tylko przez chwilę. 

Widzę nieskonkretyzowaną siebie, odbitą jak stempel na kartonikach konkretów. 

To one poświadczą, że tu byłam, kiedy wieczność wciągnie mnie na drugą stronę lustra.